Kwestie van durven

Op internet zijn veel discussies gaande over hoe je ervoor kunt zorgen dat jouw weblog zo veel mogelijk bezoekers trekt. Een soort van populariteitswedstrijd dus. Want hoe meer bezoekers jouw blog trekt en hoe meer reacties zij achterlaten, hoe leuker jij bent. Of zo. Ik weet het ook niet. Ik vind het wel een raar fenomeen. Misschien is het mensen eigen om zo populair mogelijk te willen zijn. Om zo veel mogelijk vrienden te hebben. Of dat nu echte vrienden zijn of niet, dat doet er niet zo veel toe. Het gaat daarbij om kwantiteit, niet om kwaliteit. Lijkt het tenminste.

Wat dat betreft doe ik het dus helemaal fout. Maar dan ook echt fout. Ik wil niet zo veel mogelijk bezoekers trekken. Ik wil al helemaal niet populair zijn in de wereld die bloggen heet. Nou ja, populair zijn zou ik niet zo erg vinden, maar dan wel zonder dat ik het weet. Ik heb mijn eigen weblog opgezet, niet omdat ik wil dat iedereen leest wat ik schrijf, maar gewoon omdat ik wil schrijven. Nu hoef ik dat natuurlijk niet perse op internet te doen. De reden dat ik dat wel gedaan heb, is dat ik gewoon wil durven schrijven wat ik wil, ook als de kans bestaat dat mensen het lezen. Wat dat betreft moet ik mijn verlegenheid en schroom overwinnen. Vandaar dit blog dus. Hier kunnen mensen echter geen reactie op de site achterlaten. Degenen die dat toch echt willen, kunnen dat per e-mail doen. Dat gebeurt nauwelijks. Niet zo gek ook. Bijna niemand is op de hoogte van het bestaan van dit blog. Door mij zal dat nieuws ook niet verspreid worden. Want het gaat er mij niet om dat mensen lezen wat ik schrijf. Het gaat er mij om dat ik gewoon durf te schrijven.