Murphy

Hoe langer de pijpen van je broek, hoe dieper de plassen.

Verhuizen deel IV

Vandaag ga ik verhuizen. Tenminste, dat is de bedoeling. Mijn nieuwe huis ligt op 10 minuutjes lopen. Aangezien ik alleen een backpack en een koffer heb, moet dat lukken, dacht ik zo.

Vanochtend toen ik opstond zag de lucht er dreigend uit. Volgens het weerbericht zou het echter niet gaan regenen, want daar waaide het te hard voor. Het waaide inderdaad hard. Maar niet hard genoeg. Dus nu regent het. Hard.

Wat nu valt, kan straks niet meer vallen. Maar ik hoop dat het snel ophoudt. Want anders moet ik het verhuizen uitstellen. En dat zou wel jammer zijn. Want volgens Ieren is woensdag de beste dag om te verhuizen.

Kamerjacht

Na een week in Ierland moet ik toch op kamerjacht. De afgelopen dagen heb ik wel al op internet gekeken en de prikborden in de gaten gehouden, maar ik was nog niet echt serieus op zoek. Ik had me voorgenomen dat ik morgen zou beginnen.

Dat hoeft niet meer. Vanmiddag heb ik namelijk per toeval een kamer gevonden. Een mooie ruime kamer voor een redelijke prijs (naar Ierse maatstaven dan). Dus ik ben happy. En ik hoef niet meer op kamerjacht.

Dinsdag of woensdag verhuis ik. Alweer.

Oeps

Gisteren heb ik een nieuwe telefoon gekocht. Tenminste, ik dacht dat ik hem gekocht had. De meneer in de winkel hielp me vriendelijk en nadat hij me alles had uitgelegd overhandigde hij me mijn nieuwe telefoon en wenste me er veel plezier mee. Blij stapte ik naar buiten. Omdat de batterij bijna leeg was, zette ik hem maar meteen uit.

Twintig minuten later kwam ik weer langs de telefoonwinkel, waar de luiken al gesloten waren. Een paar meter verder hoorde ik opeens achter me: "Excuse me?" Ik draaide me om en zag de vriendelijke meneer uit de winkel. Vragend keek ik hem aan. "You just bought a phone, but you didn't pay". Verbaasd schudde ik mijn hoofd. Natuurlijk had ik wel betaald. Toch? In mijn hoofd draaide ik alles nog eens af. Met een rood hoofd volgde ik hem terug naar binnen.

Oeps.

Stemherkenning

Uw gesprek kan worden opgenomen voor trainingsdoeleinden. Bedankt voor het wachten. Een van onze medewerkers zal u zo spoedig mogelijk verder helpen.

Hoelang zou het duren voor mijn oud-collega's in Den Haag mijn stem herkennen als ze in de wacht staan bij mijn nieuwe werkgever?

Eerste indrukken

Wat me opgevallen is tijdens mijn eerste 24 uur in Ierland:

• hier zijn ook mensen die in de regen de auto wassen
• straatnamen gelden voor een heel blok bestaande uit meerdere straten
• huisnummers lijken willekeurig
• in een dag kunnen alle seizoenen de revue passeren
• yoghurt is idioot duur
• Ierse namen en woorden zijn bijna niet uit te spreken
• er rijden veel Ford Focussen rond
• er lopen veel Polen rond
• Ierse cider smaakt heel anders dan Zweedse cider
• Ierse boeken kosten hier maar de helft van wat ze in Nederland kosten
• de warme en koude kraan zitten precies omgedraaid
• je hoort constant ergens een inbraakalarm afgaan
• Ierse sloten zijn raar
  

Ik denk dat ik het hier uistekend naar mijn zin ga hebben.

Last minute

De eerste dag van september al weer, de zomer is voorbij gevlogen. Het was een leuke zomer. Veel nieuwe mensen leren kennen, veel gelachen, veel geleerd, veel in mijn eentje rondgezworven door de stad. De zomer is voorbij. Zonder paraplu ga ik de deur niet uit.

De afgelopen week stond in het teken van afscheid nemen. Afscheid van Den Haag, van mijn collega's daar, van mijn familie en vrienden in Brabant. Het went nooit, afscheid nemen. Het liefste doe ik dat dan ook niet. Zeg ik gewoon "Tot gauw in Dublin". Is ook veel makkelijker dan "Dag" zeggen.

Wat ook nooit went is inpakken. Iedere keer opnieuw neem ik me voor om daar op tijd mee te beginnen. Iedere keer komt het toch weer op de laatste dag aan. Op de laatste avond zelfs. Ik ben bang dat ik het gewoon onder ogen moet zien: ik ben een last minute-inpakker.