Ouderwets

Skiën is hip tegenwoordig. Blijkbaar. Een beetje skiër staat hip op de lange latten. Ik dit jaar ook. Nou ja, hipper dan voorgaande jaren. Want in plaats van mijn eigen ski's, rechte lange latten van een jaar of 14 geleden, suis ik nu op de ski's van mijn zusje de berg af. Die zijn minder recht, minder lang ook, maar vooral wat meer van deze tijd. Val ik niet meer zo uit de toon met mijn ouderwetse ski's. Ook het ski-jack dat me de afgelopen 10 jaar warm gehouden heeft, blijft thuis deze keer. Dat is nog echt zo'n Michelin-mannetjes jas, hopeloos uit de mode dus. Lekker warm, dat wel, maar niet hip. Maar goed, als je echt hip de piste af wilt, moet je ieder jaar een nieuwe outfit aanschaffen. Niet goedkoop. Ik ga liever twee keer per jaar skiën in ouderwetse kleding dan dat ik ieder jaar de hipste van de skilift ben. Bovendien heeft niemand de kans om te zien dat mijn outfit niet van dit jaar is, zo hard ga ik. Denk ik tenminste.

Koelkastpoëzie

Op bezoek bij een vriendin in Utrecht. Al spelend met de magneetjes op de koelkast komen 'diepe' gedachten vanzelf bovendrijven.

Rust...

Mijn vader ligt in het ziekenhuis. Sinds gisteren. Niets ernstigs hoor. Een bacterie die zich niet laat kisten. Gewone antibiotica was niet genoeg, dus nu wordt het zware geschut ingezet: antibiotica via het infuus. Vier dagen lang maar liefst. Als je het doet, moet je het goed doen.

De skivakantie komt nu wel een beetje in gevaar. "Rust," zei de dokter, "is heel belangrijk bij deze infecties." Dus ligt pa op een zaaltje aan het infuus, met 3 dames als kamergenoten. Een drukte van belang is het daar. Tijdens bezoekuren kun je door de bezoekers de patient niet meer zien, zogezegd. Ook als er geen bezoekers zijn, is het een gezellige boel. De dames kleppen er op los en ook mijn vader wordt regelmatig bij de gesprekken betrokken. Zo heeft hij alle details van hun medische toestand al gehoord en ook de kinderen zijn uitgebreid besproken. Rust? Niet echt. Alleen als hij de koptelefoon van zijn kleine teeveetje aanzet en tegelijkertijd zijn boek probeert te lezen. Of als hij aan de drukte van het zaaltje ontsnapt door met infuus en al naar beneden te gaan om een kopje koffie te drinken. Nee, ik denk dat we wel op wintersport moeten. Volgens mij krijgt hij daar namelijk meer rust dan in het ziekenhuis.

Winterwonderland

Even wegdromen... Carnaval laat ik dit jaar wederom aan me voorbij gaan. Als het hele dorp uitloopt om de optocht te bekijken, suis ik lekker van de berg af. De wind door mijn haren, de zon op mijn gezicht, de sneeuw die knispert onder mijn ski's en de lucht vol glinstertjes. Daar kan toch geen carnaval tegenop, wat mij betreft.

Perspectief?

"Unser Kopf ist rund, damit das Denken die Richtung wechseln kann." (Francis Picabia)

Raadsels van de tijd

Herinneringen
als een sprookje
uit "1001 nacht".

Momenten
al lang voorbij.

Ze duren voort in mijn hart.

Happy

(E-card, verstuurd via Happinez)

Een lijstje met dingen waar ik vrolijk van word (onvolledig en in willekeurige volgorde) :

• kaneelstokken
• sneeuwvlokjes
• inspirerende plaatjes
• boekwinkels
• kampvuur
• warme appeltaart
• heel hard meezingen met de muziek
• post krijgen
• chocola
• fotograferen
• masseren
• hutspot
• een leuk liedje op de radio
• boeken
• rode kool van oma
• wollen sokken
• Bailey's
• reizen
• mijn sprei uit India
• schelpen
• gemasseerd worden
• nieuwe recepten uitproberen
• worstenbroodjes bakken
• zwart-wit foto's
• wierook
• zwarte bananen

Kwestie van durven

Op internet zijn veel discussies gaande over hoe je ervoor kunt zorgen dat jouw weblog zo veel mogelijk bezoekers trekt. Een soort van populariteitswedstrijd dus. Want hoe meer bezoekers jouw blog trekt en hoe meer reacties zij achterlaten, hoe leuker jij bent. Of zo. Ik weet het ook niet. Ik vind het wel een raar fenomeen. Misschien is het mensen eigen om zo populair mogelijk te willen zijn. Om zo veel mogelijk vrienden te hebben. Of dat nu echte vrienden zijn of niet, dat doet er niet zo veel toe. Het gaat daarbij om kwantiteit, niet om kwaliteit. Lijkt het tenminste.

Wat dat betreft doe ik het dus helemaal fout. Maar dan ook echt fout. Ik wil niet zo veel mogelijk bezoekers trekken. Ik wil al helemaal niet populair zijn in de wereld die bloggen heet. Nou ja, populair zijn zou ik niet zo erg vinden, maar dan wel zonder dat ik het weet. Ik heb mijn eigen weblog opgezet, niet omdat ik wil dat iedereen leest wat ik schrijf, maar gewoon omdat ik wil schrijven. Nu hoef ik dat natuurlijk niet perse op internet te doen. De reden dat ik dat wel gedaan heb, is dat ik gewoon wil durven schrijven wat ik wil, ook als de kans bestaat dat mensen het lezen. Wat dat betreft moet ik mijn verlegenheid en schroom overwinnen. Vandaar dit blog dus. Hier kunnen mensen echter geen reactie op de site achterlaten. Degenen die dat toch echt willen, kunnen dat per e-mail doen. Dat gebeurt nauwelijks. Niet zo gek ook. Bijna niemand is op de hoogte van het bestaan van dit blog. Door mij zal dat nieuws ook niet verspreid worden. Want het gaat er mij niet om dat mensen lezen wat ik schrijf. Het gaat er mij om dat ik gewoon durf te schrijven.