Roadtrip
Het werd Killarney.
Omdat ik die naam kende als ranch in een Australische serie.
Het was er prachtig.
Conclusie: het maakt niet uit hoe raar de reden is om ergens naar toe te gaan, je komt toch wel op mooie plaatsen.
Logica?
Telefoongesprek met een klant vandaag:
- Goedemiddag, wat kan ik voor u doen?
- Ik heb een vraag over mijn factuur.
- Daar kan ik u helaas niet mee helpen meneer, maar ik zal u het nummer van onze klantenservice geven, zij kunnen wel uw vragen over uw factuur beantwoorden.
- Kunt u me niet doorverbinden?
- Nee meneer, dat kan ik jammer genoeg niet.
- Nou, dan bel ik dat nummer ook niet.
- Ik heb een vraag over mijn factuur.
- Daar kan ik u helaas niet mee helpen meneer, maar ik zal u het nummer van onze klantenservice geven, zij kunnen wel uw vragen over uw factuur beantwoorden.
- Kunt u me niet doorverbinden?
- Nee meneer, dat kan ik jammer genoeg niet.
- Nou, dan bel ik dat nummer ook niet.
Vreugdedansje
Jaisalmer, Grote Thar Woestijn, India, 14 januari 2005:
In een van de vele stoffige steegjes binnen het oude fort van Jaisalmer liep ik een klein boekwinkeltje binnen. Bedekt onder een laag plastic en een nog dikkere laag vuil, tussen The Da Vinci Code en het gehele oeuvre van P.G. Wodehouse, lag dit boek. Ik kocht het, las het en was er weg van. Het was een feest der herkenning. De keren dat ik een beetje beschaamd om me heen keek nadat ik weer eens heftig knikkend "Jaaaa, zo is het inderdaad" geroepen had zijn niet op een hand te tellen. Al sinds januari van dit jaar ben ik op zoek naar dit boek. Mijn relatie ging uit en de boeken werden verdeeld. Boek voor jou, boek voor mij, dat idee. Helaas moest ik deze afstaan. Sindsdien kon ik geen boekwinkel voorbij lopen zonder even te kijken of ze hem misschien hadden. Zonder succes. Tot vanmiddag.
Dublin, Ierland, 06 oktober 2006:
In een opwelling loop ik bij The Wise Owl naar binnen om even bij de tweedehands boeken te neuzen. Niet dat ik verwacht iets te vinden, ik heb dinsdag nog uitgebreid alles doorgenomen. Maar dan zie ik vanuit mijn ooghoek iets bekends op de tweede rij van onderen. Nog voordat het helemaal tot me doordringt heeft mijn hand zich al om het boek heen gesloten. Stilletjes begin ik te jubelen. Ik moet moeite doen om niet hardop te juichen, zo blij ben ik. Ik heb hem!
Stiekem maak ik een vreugdedansje. In mezelf, niet in de winkel. Want Ieren snappen best dat je af en toe een beetje gek doet, maar dan moet er wel alcohol in het spel zijn. En daar is het nog net iets te vroeg voor.
Ierse zomer?
Het is oktober. Het regent, het waait hard en ik loop al vier dagen te snotteren en te bibberen. Het lijkt mij duidelijk: de herfst is begonnen.
Met een hoofd vol watten, een rode neus, wollen sokken aan mijn voeten en de verwarming vol open kruip ik dan ook weer in bed. Net een beetje weggedoezeld dringt er een deuntje van buiten tot me door. Een beetje suf doe ik mijn ogen open. Dit kan niet zijn wat ik denk dat het is. Toch? Een blik uit het raam geeft opheldering. Jawel, hij is het echt.
Met een hoofd vol watten, een rode neus, wollen sokken aan mijn voeten en de verwarming vol open kruip ik dan ook weer in bed. Net een beetje weggedoezeld dringt er een deuntje van buiten tot me door. Een beetje suf doe ik mijn ogen open. Dit kan niet zijn wat ik denk dat het is. Toch? Een blik uit het raam geeft opheldering. Jawel, hij is het echt.
De ijscoman.
House meeting
Een house meeting dus. Van iedere kamer wordt minimaal 1 bewoner verwacht. In dit huis zijn 5 kamers. In welgeteld 1 van die kamers (de grootste, hoe kan het ook anders) woont meer dan een persoon.
Zou het me nog lukken om voor morgenavond een kamergenoot te vinden? Een tijdelijke? Zo een die ik naar de house meeting kan sturen om kamer 4 te vertegenwoordigen, maar die daarna weer lekker naar huis gaat?
