Verhuizen deel II

Geeft altijd een beetje een raar gevoel, verhuizen. Hoewel ik er heel veel zin in heb, word ik er ook een beetje melancholisch van meestal. Het begin van een nieuwe periode betekent ook dat er een andere periode voorbij is. Zo gaat dat in het leven. Niks mis mee natuurlijk. Soms is het wel fijn om daar even bij stil te staan.

Ik stel het inpakken altijd tot het laatst uit. De meeste spullen zitten nu wel in dozen. Ik dacht dat ik niet zo veel mee hoefde te nemen, maar het blijkt toch weer meer te zijn dan ik had verwacht. Ik kan mijn stijkijzer niet vinden, hoewel ik het pas nog ergens heb zien staan. En waar is mijn zoutmolen gebleven? De pepermolen zat gewoon in de doos waar ik dacht dat hij in zat en logischerwijs zou mijn zoutmolen daar bij moeten zitten. Vreemd.

Ik ga slapen. Misschien dat ik morgen wakker word en precies weet waar ik moet zoeken.

Verhuizen

Na de teleurstelling van het niet uitgenodigd worden voor een tweede gesprek was het tijd om me te storten op leuke dingen. Hoewel ik het jammer vind dat deze baan aan mijn neus voorbij gegaan is, had ik eerder al een andere, ook ontzettend leuke baan aangeboden gekregen. Een baan in Den Haag. Hoe meer ik eraan denk, hoe meer zin ik erin krijg.

Over vier dagen is het zover, dan ga ik verhuizen. Naar Den Haag dus. Het blijft spannend, verhuizen naar een nieuwe stad. Ik kan nauwelijks wachten. Een hele nieuwe stad om te ontdekken. Met meer tweedehands boekwinkels dan goed voor me is. En het strand op 10 minuutjes fietsen. Ik heb zo'n gevoel dat dit een hele leuke zomer gaat worden.

Nog meer duimen

Als een havik houd ik mijn telefoon in de gaten. Ik heb de neiging om iedere 10 minuten te controleren of hij het nog wel doet. Met telepathie probeer ik hem te dwingen over te gaan: "Ga nu! Ga nu over! Ok, ga nu dan over!". Tevergeefs.

Het sollicitatiegesprek gisteren verliep goed. De tijd vloog voorbij en voor ik het wist was mijn half uur om. Met een goed gevoel liep ik naar buiten. Ik keek nog eens naar het gebouw. Ja, hier zie ik mezelf wel werken.

Deze week worden 3 kandidaten uitgenodigd voor een tweede gesprek. Ik weet niet of ze dat telefonisch doen of per brief. Voor de zekerheid houd ik dus ook de brievenbus in het vizier. Ook al duurt het nog uren voordat de postbode langskomt. Je weet maar nooit...