Dichteres

Bijna 18 jaar geleden, op een koude, donkere avond (zo herinner ik het me tenminste), zat ik in de keuken aan mijn gloednieuwe typemachine. Driftig zat ik te tikken, met twee vingers, want blind typen kon ik toen nog niet. Trots liet ik het resultaat aan mijn vader zien: mijn allereerste gedicht. Het ging over de natuur, want in die tijd wilde ik nog bioloog worden. Wat dat precies inhield, wist ik niet, maar ik dacht dat het met de natuur te maken had en dat was alles wat ik nodig had om te besluiten dat ik bioloog zou worden.

Mijn vader moedigde me aan en zei dat ik het stukje naar het plaatselijke huis-aan-huisblad moest brengen, misschien zouden ze het wel plaatsen. De volgende dag bracht hij me naar het kantoor van de redactie. Hij bleef in de auto op me wachten, terwijl ik parmantig naar binnen stapte. Ik voelde me heel groot, ook al kon ik binnen niet eens over de balie heenkijken. Gewichtig gaf ik mijn gedicht af en rende weer terug naar de auto.

Een week later... Het staat erin! En dat niet alleen, ik word ook nog eens 'dichteres' genoemd: "[...] Wel kwam er op ons kantoor van de week een jongedame binnen die een gedichtje bracht. Lees hieronder maar eens, wij vonden het heel mooi en het gaat ook nog over iets echts. Prima gedaan, dichteres, ga zo door." Op dat moment besloot ik dat ik schrijver zou worden. Schrijver en bioloog, dat ging best samen. Op de middelbare school kwam ik er echter al snel achter dat biologie niet een van mijn favoriete vakken was. Bioloog was niet langer mijn roeping. Het idee van schrijver heb ik langer vastgehouden, maar uiteindelijk ben ik toch een andere richting ingeslagen.

Laatst dacht ik weer aan dat gedichtje. Gelukkig bestaat het betreffende huis-aan-huisblad nog steeds en gelukkig hebben ze een archief. Na het doorspitten van een paar jaargangen, viel mijn oog er plotseling op. Daar stond het! Ik las de zinnen die ik zoveel jaren geleden schreef, toen ik nog dacht dat gedichten moesten rijmen. Ik herinnerde me het gevoel van gewoon schrijven, zonder me zelfs maar af te vragen of het goed zou zijn. Met een brede glimlach liep ik het kantoor uit, een kopie van mijn eerste gepubliceerde gedicht in mijn tas. Iedere keer als ik het lees, voel ik me weer dat meisje van toen. Dat meisje dat toen al in de gaten had waar schrijven om draait: schrijven omdat je wil schrijven, ook al is er verder geen ziel op deze wereld die wil lezen wat je schrijft.

Writing

"Writing is nothing more than a guided dream."
(Jorge Luis Borges)

Dit mooie citaat staat op de kaart die ik kreeg bij mijn notebookje van Moleskine. Moleskine is fabrikant van, zoals ze zelf zeggen, "legendarische notebooks" die al twee eeuwen lang geliefd zijn bij grote kunstenaars en denkers als Van Gogh, Picasso en Hemingway.

Als ik het bekijk, ziet het er eigenlijk heel gewoontjes uit. Zwarte kaft met een zwarte elastieken band. Binnenin een voorblad voor mijn naam en adres en de hoogte van de beloning voor het terugbezorgen van mijn dierbare boekje, mocht ik het verliezen. Verder 192 blanco pagina's en achterin een soort zakje, waar ik losse papiertjes in kan bewaren. Niet echt iets bijzonders dus. Toch straalt het iets uit. Alsof de roem van die grote mannen er nog in zit. Niet heel duidelijk, maar subtiel, als ik goed kijk. Ik voel het als ik het in mijn handen houd en mijn ogen sluit. Verwachtingen van grote daden en woorden die een verschil maken. Ik hoor de fluisteringen, de beloftes die mijn oren strelen.

De eerste pagina van een nieuw notebook. De moeilijkste pagina om te beschrijven. Vol verwachting ligt het voor me, alsof het vraagt: "Waarmee ga je me volschrijven? Met poëtische mijmeringen over de liefde? Scherpe analyses van de wereldpolitiek? Filosofische gedachten die Plato en Socrates doen verbleken? Ideeën voor een roman die de literaire wereld op zijn grondvesten zal laten schudden? Of ga je mijn tere bladzijden vullen met prachtige schetsen en tekeningen? Laat je de wereld zien zoals nog nooit iemand voor jou die liet zien? Leef je uit, niets is te gek." De eerste pagina in een nieuw notebook is altijd lastig, maar in een notebook dat zo schermt met grote namen is het nóg lastiger, alsof het papier hogere verwachtingen van me heeft.

De eerste pagina... Ik stel het zo lang mogelijk uit, wachtend op een vlaag van inspiratie voor een briljante openingspagina. Tot het zover is, probeer ik alvast een band te krijgen met mijn Moleskine, misschien helpt dat. Door hem wat persoonlijker te maken met een plaatje op de voorkant. Zwart is ook maar zwart. Door hem steeds opnieuw liefkozend door mijn handen te laten gaan. Door hem overal mee naar toe te nemen. Wie weet komt er een geniale inval, dan moet ik hem toch bij me hebben. En anders sla ik de eerste pagina gewoon over en begin ik op de tweede. Kan ik mijn briljante openingspagina altijd nog schrijven. Of niet.

Breek de stilte

Breek de stilte,
laat me horen wie je bent.
Breek de stilte,
de stilte die nooit went.
Breek de stilte,
de stilte om mij heen
en diep in mij,
ik voel me zo alleen.

Ik zou wel willen schreeuwen
om de stilte te doorbreken
en dan stil zijn,
om mijn hart te laten spreken.

Breek de stilte,
laat me horen wie je bent.

Zwarte bananen

Op mijn nachtkastje ligt op het moment het kookboek Cold Spaghetti At Midnight van Maggie Waldron. Ik vond het op een book fair in India, waar afgeschreven boeken uit Amerikaanse bibliotheken verkocht werden, en kon het gewoon niet laten liggen. Cold Spaghetti At Midnight is geen kookboek in de stijl van Jamie Oliver of Nigella Lawson, die het kookgebeuren een glamoureuze uitstraling geven, met paginagrote kleurenfoto's. Nee, Maggie Waldron doet het zonder grafische ondersteuning en slaagt daar wonderwel in. Het is een echt feel good boek, met recepten waarvan je nooit wist dat je ze wilde maken, maar waarmee je nu niet kunt wachten om de keuken in te duiken. Maggie schrijft magisch over eten, compleet met anekdotes, en over de effecten van bepaalde soorten eten op lichaam en geest. Wetenschappelijk onderbouwd is het niet, maar wel boeiend én aanstekelijk.

Dit kookboek siert dus mijn nachtkastje op het moment. Niets heerlijker dan 's avonds in bed nog even in een kookboek neuzen en me afvragend hoe een bepaald gerecht zou smaken in slaap vallen. "Zwarte bananen" klinkt niet erg verleidelijk, maar na het lezen van het recept kon ik bijna niet wachten om het uit te proberen. En terecht. Na een keer is het nu al een van mijn favoriete recepten; het is supersimpel, lekker snel, en het is echt good mood food: eten waar je vrolijk van wordt. De mogelijkheden om te varieren zijn eindeloos: met boter en bruine basterdsuiker, met wat geflambeerde cognac, met chocoladesaus, met honing en geraspte kokos of met een bolletje ijs erbij. Toegegeven, heel appetijtelijk zien ze er niet uit, die zwarte bananen, maar hoe je ze ook eet, je likt je vingers erbij af!

Ook eens proberen?

"Zwarte bananen"

Nodig voor 1 persoon:

• 1 stevige, rijpe banaan
• 2 eetlepels boter
• 2 eetlepels bruine basterdsuiker (of naar smaak)
• een halve citroen of sinaasappel

Zet de oven op de hoogste stand. Leg de banaan in een ondiepe ovenschaal en zet hem in de oven. Laat hem net zo lang staan tot de schil helemaal zwart en glimmend is (indien nodig even omdraaien). Haal de gloeiend hete banaan uit de oven en snij hem met een mes van boven naar onder door, zodat de schil openstaat en de banaan half door is. Verdeel de boter over de banaan, dan de bruine basterdsuiker, besprenkel ten slotte met sap van de sinaasappel of citroen en je banaan is klaar om uitgelepeld te worden.

Waarheid

"All truths are easy to understand once they are discovered. The point is to discover them."

(Galileo Galilei)

De Waarheid... voor de gelegenheid met een hoofdletter W. In theorie een simpel concept, in praktijk vaak een stuk lastiger. Soms duurt het even voor je de waarheid ontdekt hebt. Soms doet iets zich voor als de waarheid, maar blijkt het naderhand de grootste onwaarheid te zijn die je je maar kunt voorstellen. En soms staat de waarheid recht voor je neus, maar zie je het niet, ben je er gewoon blind voor. Ook zo lastig: wat voor de een waarheid is, is dat niet noodzakelijkerwijs ook voor een ander. De waarheid en niets dan de waarheid... simpel, maar tegelijkertijd o zo complex.

Hippe yogamat

Al voordat ik naar India ging, had ik kennisgemaakt met yoga. Dat beviel wel, maar ik had toch het idee dat er meer moest zijn dan datgene wat ik tijdens die yogalessen deed. Het was heel ontspannend hoor, soms zelfs zo ontspannend dat ik stiekem even wegdutte, maar ja, dat was toch niet de opzet van het concept yoga.

In India was ik dan ook vast van plan écht yoga te gaan leren. Eenmaal in Rishikesh, "yogahoofdstad" van de wereld, zag ik het niet zo zitten. Om de twee meter zag je weer een bord waarop verschillende yogaclasses geadverteerd werden, de ene keer met deze guru, de andere keer met die yogi. Hoe je daar nog wijs uit moest worden? Yoga is big business tegenwoordig en veel 'verlichte zielen' zijn toch niet zo verlicht als ze je willen doen geloven. Geen yoga in Rishikesh dus.

Waar ik wel yoga heb gedaan, is in de Sri Vast Ashram, in Auroville. Iedere ochtend om 5 uur stond ik op mijn yogamat. Nou ja, yogamat... het leek meer op een geel schapenvel, lekker warm aan mijn voetjes, maar niet anti-slip, dus niet ideaal voor yoga. Wel een fijne manier om je dag te beginnen, maar toen de yogalerares ziek werd, was het helaas afgelopen.

Aan het einde van mijn jaar reizen, besloot ik een aantal weken in Mamallapuram (Tamil Nadu, Zuid-India) te blijven. Daar zou het dan moeten gebeuren, mijn yoga-openbaring. Vol goede moed ging ik op zoek naar een goede yogaschool. Na een aantal erg teleurstellende lessen te hebben bezocht was mijn vertrouwen tot een dieptepunt gedaald. Daar zat ik dan, in India, de bakermat van de yoga, maar zonder yogaleraar...

Gelukkig kwam ik een Engelse yogalerares tegen, die een korte serie oefeningen voor me samenstelde. Dat was yoga zoals ik het me had voorgesteld! Niet zomaar de meest ingewikkelde houdingen na moeten doen zonder dat je enig idee hebt hoe je het moet doen of wat de bedoeling is. Zij legde me haarfijn uit hoe de oefeningen in elkaar zaten en hoe ik ze aan mijn eigen kunnen (of liever gezegd: niet-kunnen) kon aanpassen. Iedere ochtend deed ik bij haar mijn asana's (oefeningen) en pranayama (ademhaling). Toen kon ik nog haar yogamatje gebruiken, maar eenmaal terug in Nederland had ik niets geschikts en moest ik zelf iets gaan aanschaffen dus. Na een berg yogamatten met elkaar vergeleken te hebben, maakte ik eindelijk een keuze: ik was helemaal weg van een knalroze, aan beide kanten anti-slip, yogamat. Inmiddels heb ik hem in huis en daar heb ik nog geen moment spijt van gehad. Als ik 's ochtends wakker word, zie ik mijn hippe matje liggen en spring ik zo mijn bed uit, hop, aan de yoga. Een heerlijke manier om de dag te beginnen en ik voel me nog hartstikke hip en trendy ook, op mijn roze mat.