Last minute

De eerste dag van september al weer, de zomer is voorbij gevlogen. Het was een leuke zomer. Veel nieuwe mensen leren kennen, veel gelachen, veel geleerd, veel in mijn eentje rondgezworven door de stad. De zomer is voorbij. Zonder paraplu ga ik de deur niet uit.

De afgelopen week stond in het teken van afscheid nemen. Afscheid van Den Haag, van mijn collega's daar, van mijn familie en vrienden in Brabant. Het went nooit, afscheid nemen. Het liefste doe ik dat dan ook niet. Zeg ik gewoon "Tot gauw in Dublin". Is ook veel makkelijker dan "Dag" zeggen.

Wat ook nooit went is inpakken. Iedere keer opnieuw neem ik me voor om daar op tijd mee te beginnen. Iedere keer komt het toch weer op de laatste dag aan. Op de laatste avond zelfs. Ik ben bang dat ik het gewoon onder ogen moet zien: ik ben een last minute-inpakker.