Opa en Pippi

Vanochtend was Pippi Langkous op tv. Zo'n oude film uit 1969, oorspronkelijk in het Zweeds, maar in het Nederlands nagesynchroniseerd. Als klein meisje fantaseerde ik erover hoe het was om Pippi te zijn. Niet naar school hoeven, alleen maar doen waar je zelf zin in hebt, met een aapje en een paard in een groot huis wonen en niemand die je vertelt wat je wel en niet mag doen. Oh ja, en ook nog met een koffer vol geld en zo sterk dat je een auto kunt optillen.

Mijn verbazing was groot toen ik rond een uur of 11 bij mijn opa van 96 binnenkwam. Want die zat ook Pippi te kijken. En hij zette de tv niet uit toen er meer bezoek kwam. Nee, opa wilde de hele film zien. Met het geluid uit weliswaar, want zijn gehoor is niet meer wat het geweest is. Terwijl de rest van het bezoek met elkaar praatte, zaten wij samen van Pippi te genieten. Hij moest regelmatig grinniken om dat meisje met die rode vlechtjes die alles voor elkaar kreeg. Toch mooi, een man van 96 die zich nog niet te oud voelt voor Pippi.