Oefenen

Het is een beetje raar gesteld met mij. Alleen op reis naar India, daar draai ik mijn hand niet voor om, maar als het op mijn kapsel aankomt, ben ik lang niet zo avontuurlijk. Veel vrouwen vinden het heerlijk om naar de kapper te gaan en zich iedere maand een nieuwe coupe aan te laten meten. Ik hoor niet tot die groep vrouwen. Meestal vergeet ik naar de kapper te gaan en zit er wel een maand of drie tussen twee knipbeurten. Het moge duidelijk zijn dat mijn kapsel dan ook niet zo modieus is, maar vooral praktisch. Ik heb geen zin om 's ochtends uren lang te moeten föhnen en stylen voor ik de deur uit kan. Kam erdoorheen, stiekje erin en ik ben klaar voor een nieuwe dag. Maar toegegeven, soms kijk ik wel eens in de spiegel en dan komt er maar één woord bij me op: blegh! Altijd neem ik me dan voor om eens iets anders met mijn haar te doen. Alleen komt het er nooit van. Het ontbreekt me aan moed. Ik neem geen risico's met mijn haar.

Tot gisteren. Vorige week zag ik op tv een vrouwelijke BN-er met een kapsel dat ik erg leuk vond. Het was ook erg kort. En rigoreus anders dan mijn eeuwige staartje. Dus ik legde me er al bij neer: het was een erg leuke coupe, maar dat zou ik toch nooit durven. Bovendien zou me dat veel te veel tijd kosten 's morgens. Soms is zelfkennis best handig. Het bleef echter maar kriebelen. Na een paar dagen toch maar de kapper gebeld, mijn laatste knipbeurt was ondertussen al weer drie maanden geleden.

Gisteren was het zover. Ik had wat foto's van de betreffende mevrouw opgezocht op internet en met een uitdraaitje toog ik naar de kapper. Ze vroeg hoe ik het wilde hebben. "Nou...," zei ik een beetje aarzelend. "Je had iets meegenomen, zag ik?" vroeg ze. Een beetje verlegen liet ik het zien, meteen stamelend dat ik niet wist of zoiets mij zou staan. Ze knipte en knipte en knipte. Toen smeerde ze een hoop spul in mijn haar. Er moest geföhnd worden. Daarna nog wat spul in mijn haar en nog een keer de föhn. Toen was ik klaar. En ik moet toegeven, het resultaat viel me niet tegen. Het viel me zeker niet tegen. Eigenlijk vond ik het wel heel erg leuk. Ik was helemaal happy toen ik de deur uitliep.

Tot vanochtend. Toen moest ik zelf gaan smeren en föhnen en smeren en nog eens föhnen. Meteen wist ik weer waarom ik altijd alleen een staartje had. Dat was tenminste idiot proof. Dat kon ik met mijn ogen dicht nog. Dit niet. De kapper had me uitgelegd hoe ik het allemaal moest doen. Vol goede moed ging ik aan de slag. Ik smeerde en föhnde en smeerde en föhnde. Het zag er nog niet zo uit als gisteren, dus smeerde en föhnde ik nog wat meer. Uiteindelijk was ik tevreden. Qua tijd viel het ook wel mee: 15 minuten. En dat voor een eerste keer. Ik denk dat ik, met een beetje oefening, die tijd wel kan terugbrengen naar 5 minuten. En misschien, als ik heel goed oefen, dat het er hetzelfde uitziet als wanneer zij het doet. Maar dan moet ik wel nog flink oefenen.