Mädchen

Ik lees graag. En veel. Ik was vroeger zo'n kind dat in bed onder de dekens las. Mijn ouders dreigden regelmatig om alle boeken uit mijn kamer te verwijderen. Tot mijn grote schrik. Gelukkig is het nooit zo ver gekomen.

Ik lees dus graag. Het liefst uit boeken die ik zelf heb. Boeken uit de bieb zijn handig, maar kunnen toch niet tippen aan boeken in mijn eigen boekenkast. Die kan ik pakken wanneer ik wil, 24 uur per dag, 7 dagen per week. Daar kan ik aantekeningen in maken, ze zijn nooit uitgeleend en ik hoef er niet op te letten wanneer ik ze weer terug moet brengen. Bovendien zit er vaak een verhaal achter. Meestal weet ik nog precies waar en wanneer ik een boek gekocht heb. En in de boeken die ik op verjaardagen en zo krijg, staat bijna altijd een boodschap van de gulle gever. Veel leuker dan die boeken van de bieb dus, waar alleen maar saaie stempels in staan en kreten als "Lichte waterschade".

Toch ga ik graag naar de bieb. Want daar kan ik boeken lenen die ik zelf niet zo snel zou kopen of waarvan ik nog niet zeker weet of ik ze wel wil kopen. Mijn laatste biebboek was van Marian Keyes - Lucy Sullivan is getting married. Aardig boek, leest lekker weg, maar niets speciaals, de kans dat ik hem nog een keer zou willen lezen in de toekomst is miniem. Gelukkig dus maar dat die van de bieb kwam. Mijn laatst gekochte boek, na een tocht langs verschillende uitzendbureaus vond ik dat ik wel iets verdiend had, was ook chicklit: Sophie Kinsella - The undomestic goddess (in het Nederlands verschenen als Aanpakken!). Veel leuker dan dat biebboek en dus ben ik blij dat ik het gekocht heb.

Literatuur kun je het niet noemen, maar dat vind ik niet zo'n probleem. Het lezen van zo'n chicklit-boek heeft op mij een soortgelijk effect als het eten van 3 grote repen chocola: heerlijk opbeurend als je een dipje hebt. Deze boeken lees ik dan ook het liefst thuis op de bank, in mijn ouwe kloffie, of lekker in bed. Mannen doen er meestal nogal lacherig over, maar volgens mij komt dat gewoon omdat er niet een vergelijkbaar genre voor mannen is. Jaloezie dus. Arme mannen. Gelukkig ben ik een vrouw. Of om met de woorden van Lucilectric te spreken: ich bin so froh daß ich ein Mädchen bin...