Rust...

Mijn vader ligt in het ziekenhuis. Sinds gisteren. Niets ernstigs hoor. Een bacterie die zich niet laat kisten. Gewone antibiotica was niet genoeg, dus nu wordt het zware geschut ingezet: antibiotica via het infuus. Vier dagen lang maar liefst. Als je het doet, moet je het goed doen.

De skivakantie komt nu wel een beetje in gevaar. "Rust," zei de dokter, "is heel belangrijk bij deze infecties." Dus ligt pa op een zaaltje aan het infuus, met 3 dames als kamergenoten. Een drukte van belang is het daar. Tijdens bezoekuren kun je door de bezoekers de patient niet meer zien, zogezegd. Ook als er geen bezoekers zijn, is het een gezellige boel. De dames kleppen er op los en ook mijn vader wordt regelmatig bij de gesprekken betrokken. Zo heeft hij alle details van hun medische toestand al gehoord en ook de kinderen zijn uitgebreid besproken. Rust? Niet echt. Alleen als hij de koptelefoon van zijn kleine teeveetje aanzet en tegelijkertijd zijn boek probeert te lezen. Of als hij aan de drukte van het zaaltje ontsnapt door met infuus en al naar beneden te gaan om een kopje koffie te drinken. Nee, ik denk dat we wel op wintersport moeten. Volgens mij krijgt hij daar namelijk meer rust dan in het ziekenhuis.