Writing
"Writing is nothing more than a guided dream."(Jorge Luis Borges)
Dit mooie citaat staat op de kaart die ik kreeg bij mijn notebookje van Moleskine. Moleskine is fabrikant van, zoals ze zelf zeggen, "legendarische notebooks" die al twee eeuwen lang geliefd zijn bij grote kunstenaars en denkers als Van Gogh, Picasso en Hemingway.
Als ik het bekijk, ziet het er eigenlijk heel gewoontjes uit. Zwarte kaft met een zwarte elastieken band. Binnenin een voorblad voor mijn naam en adres en de hoogte van de beloning voor het terugbezorgen van mijn dierbare boekje, mocht ik het verliezen. Verder 192 blanco pagina's en achterin een soort zakje, waar ik losse papiertjes in kan bewaren. Niet echt iets bijzonders dus. Toch straalt het iets uit. Alsof de roem van die grote mannen er nog in zit. Niet heel duidelijk, maar subtiel, als ik goed kijk. Ik voel het als ik het in mijn handen houd en mijn ogen sluit. Verwachtingen van grote daden en woorden die een verschil maken. Ik hoor de fluisteringen, de beloftes die mijn oren strelen.
De eerste pagina van een nieuw notebook. De moeilijkste pagina om te beschrijven. Vol verwachting ligt het voor me, alsof het vraagt: "Waarmee ga je me volschrijven? Met poëtische mijmeringen over de liefde? Scherpe analyses van de wereldpolitiek? Filosofische gedachten die Plato en Socrates doen verbleken? Ideeën voor een roman die de literaire wereld op zijn grondvesten zal laten schudden? Of ga je mijn tere bladzijden vullen met prachtige schetsen en tekeningen? Laat je de wereld zien zoals nog nooit iemand voor jou die liet zien? Leef je uit, niets is te gek." De eerste pagina in een nieuw notebook is altijd lastig, maar in een notebook dat zo schermt met grote namen is het nóg lastiger, alsof het papier hogere verwachtingen van me heeft.
De eerste pagina... Ik stel het zo lang mogelijk uit, wachtend op een vlaag van inspiratie voor een briljante openingspagina. Tot het zover is, probeer ik alvast een band te krijgen met mijn Moleskine, misschien helpt dat. Door hem wat persoonlijker te maken met een plaatje op de voorkant. Zwart is ook maar zwart. Door hem steeds opnieuw liefkozend door mijn handen te laten gaan. Door hem overal mee naar toe te nemen. Wie weet komt er een geniale inval, dan moet ik hem toch bij me hebben. En anders sla ik de eerste pagina gewoon over en begin ik op de tweede. Kan ik mijn briljante openingspagina altijd nog schrijven. Of niet.
